Bazen yazmak bir barajın kapağını açmak gibi. Bütün sözler, hisler içimden sel gibi boşalıyor. Bazen çok zorlanıyorum kelimeleri yazarken. Garip bir his. Yani doğru kelimeleri bulamamak ile birlikte yazdığım her şey çok saçma, gereksiz, daha önce binlerce kez okuduğum şeyleri yazmakmış gibi geliyor. O zamanlarda yazmayı bırakmak rahatlatıyor beni ama aslında elimdeki kıymığı çıkartmaya çalıştıkça…

Fezada bir kapsülün içinde saatlerce yol giden bir adam ve o adamı, onunla olabilecek ihtimalleri düşünen bir kadın. Önü ardı hikâye olan bu iki kişi için birbirlerinin içinde olduğu hikayeler sonsuz bir evren. Bu evreni keşfetmek mi kadının isteği yoksa sadece kendinin içinde olduğu bir hayat yaratma telaşı mı bilinmez. Herkesin bir başka ihtimali hep…